18.9.12

Τι είναι αυτό που σε ωθεί να κοιτάζεις από το παράθυρο του μετρό τη μαύρη σήραγγα, σε όλη τη διαδρομή, σαν ήρωας σε λαπαροσκοπική ταινία; Πέντε μέρες το σκέφτομαι.

14 σχόλια:

karagiozaki είπε...

Η αμηχανία μπροστά στο βλέμμα του άλλου. Του απέναντι. Και ο φόβος μιας πιθανής συνάντησης βλεμμάτων. Νομίζω.
Το σκεφτόμουν παλιότερα. :)

chien andalou είπε...

Τσ τσ τσ, επιτρέπεται μορφωμένη κοπέλα να μπαίνεις στο μετρό χωρίς ένα βιβλίο ανά χείρας, ή έστω παραμάσχαλα;

Έχει κάτι γοητευτικό η μαύρη σήραγγα. Επιστροφή στη μήτρα;

Raggedy Man είπε...

Τα μπούτια της καθιστής από πίσω σου που καθρεφτίζονται στο τζάμι. Μαύρη είναι η σήραγγα;!;!;
Just kidding. Αλλά είναι κι αλήθεια.

chien andalou είπε...

Μερακλής ο Ράγκεντι.
(θα το δοκιμάσω αύριο)

igabsm είπε...

Με έλκει ο παμπόνηρος Τουνελόδρακος* που το πελώριο στόμα του μοιάζει με τούνελ, ξεγελάει, παρασύρει και καταπίνει το ένα μετά το άλλο τα τρενάκια της περιοχής, σκορπώντας τον πανικό στους γονείς τους.

Ασε που το μαύρο μερικές φορές έχει περισσότερες εικόνες.

Jade είπε...

Είναι που η εικόνα, έστω και της μαύρης αυτής σήραγγας, δε μένει ποτέ σταθερή. Και όσο κοιτάζεις και βλέπεις ότι δε μπορείς να δεις κάτι συγκεκριμένο, τόσο δε μπορείς να συγκεντρωθείς, γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική εικόνα.. Οπότε αφαιρήσαι, ξεχνιέσαι.. Και τελικά ξυπνάς όταν έρθει η στάση σου. Και σου φάνηκε σαν να 'φτασες πιο γρήγορα..

Είναι που σε απωθεί να κοιτάζεις αυτό που υπάρχει μέσα από το παράθυρο..



Καληνύχτες
Adis

sunCoater είπε...

Ίσως είναι η δύναμη της οπτικής ή κεφαλικής αδράνειας. Πρέπει να καταναλώσεις ενέργεια για να μετακινήσεις το βλέμμα. Και η ενέργεια είναι ακριβή στις μέρες μας.

Αλλά δε διευκρινίζεται: αυτές τις 5 μέρες τις πέρασες και συ μέσα σε τούνελ;

x-ray είπε...

Να κοιτάς τον εαυτό σου η να μη βλέπεις καθόλου με το γυαλί ηλίου.

Μιασμένος Φοίνικας είπε...

Μπορεί να κοιτάς εικόνες, που κανείς άλλος δε βλέπει. Μπορεί να σκέφτεσαι, που κανείς άλλος δε κάνει.

lostinrainbows είπε...

είναι πολύ πιο σημαντικό το να περιεργάζεσαι μια σκοτεινή άδεια σήραγγα για λίγα λεπτά, παρά να ξοδεύεις ενέργεια και να σπαταλάς τα βλέμματα σου πάνω σε ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, για λίγα δευτερόλεπτα.

chien andalou είπε...

Χμ, πώς αποφασίζουμε ποιοι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν;

Ανώνυμος είπε...

οταν συνειδητοποιω οτι κοιταω εξω, αναρωτίεμαι: τι κοιτάω; και απαντάω στον ευατό μου ότι δε χάσω αυτή την ευκαιρία να χαζέψω το τίποτα ή το κάνει μέσα μου. αυτή την ευκαιρία κοιτάω. και συχνά νίωθω όμορφα μόνη έτσι.

Ανώνυμος είπε...

Ου μινγκ, ευχαριστώ για την ερώτηση. Εξακολουθώ να σ' αγαπώ.

Κατερίνα

ολα θα πανε καλα... είπε...

Ήρθα από τον Τσαλαπετεινό,μια που αναφέρθηκε στη σημερινή του ανάρτηση η ύπαρξή σου - την αγνοούσα.
Καλησπέρα,λοιπόν.
Απαντώ κι εγώ στο ερώτημα,χωρίς να έχω διαβάσει τους προλαλήσαντες:
ίσως να είναι η σκέψη-θαυμασμός του πώς γίνεται να διασχίζεις γρήγορα κάτι που μοιάζει με κενό.Κάτι από το οποίο θέλεις να βγεις κάποια στιγμή.
Ίσως από αμηχανία γιατί είσαι σε αμηχανία χωρίς να κατανοείς γιατί.
Μπορεί να σε τραβάει και το σκοτάδι,αλλά με τη σιγουριά του ότι το σώμα σου παραμένει ανέπαφο,στο φως.
Ίσως τίποτε από όλα αυτά.