21.9.18

Έρχεται πότε πότε στο καφέ που συχνάζω ένας περιπλανώμενος πωλητής που πουλάει ένα μόνο αντικείμενο, μια συσκευή μασάζ που λειτουργεί με μπαταρία. Πλησιάζει τον κόσμο, χαμογελάει και τοποθετεί τη συσκευή του στην πλάτη των θαμώνων, στον αυχένα τους, ενίοτε κατεβαίνει στο στομάχι, μέχρι και τους αστραγάλους τον πέτυχα μια φορά να δονεί. Η πρώτη αντίδραση όλων είναι να πούμε όχι, δεν θέλουμε, έχουμε, ευχαριστούμε. Όμως είναι τόσο ευχάριστη αυτή η ξαφνική δόνηση που μουγκανίζουμε όλοι σαν αγελάδες. Αυτός γελάει χαρούμενος που έχει το καταδικό του κοπάδι.

19.9.18

Πάντα τα δέντρα τα απειλεί το πριόνισμα
ή ενοχλούν έναν άνθρωπο με τα φύλλα που πέφτουν
πάντα ένας σκύλος ουρεί τον κορμό για δικό του
κι ο οδοιπόρος ακόμα αγαπά τη σκιά κι όχι αυτά.
Κι όμως κάνουν βουτιές με τις ρίζες στην άσφαλτο
κολυμπάνε στο χώμα
πιτσιλάνε κλαδιά.
Κι έχεις κι εμένα να είμαι από ζάχαρη.

14.9.18

Λέω στον εαυτό μου:
να γράφεις σύντομα,
πέτρες που θα πετάς στο τζάμι του γείτονα.
Κι όταν θα στέκεσαι μέσα στα πλήθη των λέξεων,
πού και πού μια τελεία θα σε καλημερίζει σηκώνοντας απαλά το καπέλο της.

23.9.16

Είναι ωραίο να αρκείσαι στα λίγα. Μόνο που μερικές φορές νιώθεις ότι κάνεις παρέα με το ποντίκι της φυλακής.

8.9.15

Οι λέξεις τρέχουν ποτάμια. Ίσως κάποτε, μετά από τόση κατάχρηση, σαν τα παιδιά των Κινέζων να μας επιτραπεί μόνο μία, ένα πολύτιμο μοναχοπαίδι, που θα λάμπει με τα φιογκάκια του και το καθαρό του το φουστάνι.

3.9.15

Δεν χρειάζομαι πια σε αυτόν τον κόσμο, έλεγε. Ένα άχρηστο εξάρτημα είμαι, μια καμινάδα σε ένα τραπέζι. Δεν χρειαζόταν πια σε αυτό τον κόσμο, ήταν αλήθεια. Και δεν μπορούσε ούτε μια στιγμή να χαρεί με την ελάχιστη ψευδαίσθηση πως σε κάτι ήταν χρήσιμος, να, να ρίχνει ένα ποτήρι νερό σε ένα γλαστράκι - ούτως ή άλλως δεν το έκανε πια. Απλώς κοιμόταν και ξυπνούσε, άνοιγε τα μάτια του το πρωί και τα έκλεινε το βράδυ σαν να ήταν η πόρτα ενός μαγαζιού που βάραγε μύγες.

22.9.14



Κοιτάζω τα παλιά μου κείμενα και εντοπίζω μια εποχή που έτρεφα μεγάλη αγάπη για την άνω τελεία. Είναι ένα σημείο της στίξης που όταν το πρωτοέμαθα, δεν το κατάλαβα είναι η αλήθεια. Αργότερα πήρε νόημα μέσα στο κεφάλι μου και αγαπηθήκαμε. Παρατηρώντας τις προτάσεις που κλείνονται έξω απ' την πόρτα με άνω τελεία, έχουν κάτι παιδικό. Είναι σαν να το μαλώνεις και αμέσως να σου χτυπάει το κουδούνι ένα



Αντιθέτως στην τελεία μουτρωμένος θα σταθεί μπρος στο χαλάκι ο



21.9.14

Επί χρόνια αποθήκευα στον κατάλογο του τηλεφώνου μου, στο γράμμα Ε, τη λέξη Εγώ, η οποία αντιστοιχούσε στον αριθμό του τηλεφώνου μου. Έτσι έμενα ήσυχη ότι σε περίπτωση αιφνίδιας αμνησίας, που δεν θα θυμόμουν το όνομά μου, θα σκεφτόμουν να αναζητήσω τη λέξη Εγώ στον κατάλογο και να βρω τον αριθμό του τηλεφώνου μου. Πολύ πρόσφατα μόνο μου πέρασε απ’ το μυαλό πως αν σήκωνα το τηλέφωνο και απαντούσα σε εμένα, δεν θα ήξερα ούτε ποια ήμουν ούτε ποιος πήρε τηλέφωνο.

3.7.14

Πολλές φορές μια γλωσσική πιρουέτα, μέσα από την προσπάθεια για εντυπωσιασμό, κρύβει κι αυτή μια αλήθεια. Για αυτό μην απορρίπτεις, μην χλευάζεις τίποτα, αν και αυτό μπορεί να σε τρελάνει. Σε κάποια όχθη πρέπει να σταθείς, αλλιώς θα τρέχεις πέρα-δώθε σαν να καίγεσαι πατώντας στιγμιαία πάνω σε μια βάρκα που διασχίζει το ποτάμι.

Θεωρητικά ο άνθρωπος που δεν γράφει μπορεί να είναι καλός συγγραφέας, αλλά πολύ κακός κριτής των γραπτών του. 

Κάποτε πίστευα ότι μπορείς να γράψεις οπουδήποτε: πάνω σε πακέτα τσιγάρων, σε λεκιασμένες σελίδες, σε κουτιά προϊόντων. Με τον καιρό το αναθεώρησα. Δυστυχώς από τη στιγμή που αποφάσισα να φερθώ πιο κόσμια στα κείμενά μου, γράφω πολύ πιο σπάνια έως και καθόλου. Παρόλα αυτά εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρέπει πάντα να βρίσκεις τη σωστή κορνίζα. Διαφορετικά ακόμη κι ένα καλό κείμενο μπορεί να σου φανεί σαν στραπατσαρισμένη αφίσα κολλημένη στον τοίχο με σελοτέιπ.

Πολλά προβλήματα που σήμερα χαρακτηρίζονται ψυχολογικά πιθανόν να αποκτήσουν νόημα, όταν γίνει διακριτή η φιλοσοφική ή υπαρξιακή τους διάσταση. Με αυτό τον τρόπο αποκτάς συνοδοιπόρο τη ζωή από καταβολής του κόσμου, τα αιωνίως άλυτα προβλήματα και ενδεχομένως να ψάξεις τη λύση όχι στην ψυχολογία, αλλά στα μαθηματικά: ως χαμένος θα αναζητήσεις άλλον έναν χαμένο με την ελπίδα ότι δυο χαμένοι ίσον ένας κερδισμένος.

28.4.14

Δεν έχω εγώ κυνόδοντες, δύο κοπτήρες έχω, δεν είμαι δράκος φοβερός, φωτιές να βγάζει η μύτη μου σαν δυο μπικ αναπτήρες. Θα 'θελα να σηκώνω κύματα, να κλέβω τα διόδια κι από το στόμα μου να περισσεύουν πόδια - πόδια ανθρώπινα, κανονικά, με κάλτσες και παπούτσια, που να τα φτύνω μακριά σαν να 'τανε κουκούτσια. Θα 'θελα να 'μουν κήτος τρομερό, να καταπίνω το νερό, τους στόλους να ρουφάω, να με φοβούνται οι άνθρωποι, να με φοβούνται οι ναύτες, να με φοβάται όλη η γη, το σύμπαν να με τρέμει. Μα δυστυχώς είμαι ένα ον πραγματικά πολύ μικρόν.