Σου γράφω από το τρένο
Καθρέφτισα τα δόντια μου στο τζάμι, ήταν άσπρα κι από πίσω περνούσαν δέντρα. Κάθομαι στη θέση μου και πίνω έναν καφέ, τον αφήνω στο αναδιπλούμενο τραπεζάκι του μπροστινού καθίσματος. Σε κάθε στροφή κυνηγάω το ποτήρι, κυνηγάω το τραπεζάκι, μοιάζει σαν να προσπαθώ να τινάξω το τσιγάρο μου στο τασάκι, όταν είναι πάνω στην κοιλιά σου που ανεβοκατεβαίνει. Εδώ και ώρα προσπερνάμε σπίτια στο πουθενά, με μπουγάδες που σπαρταράνε στα σκοινιά. Θα υπέθετα ότι σφύζουν από ζωή, αλλά δεν βλέπω κανέναν.
Μόλις έφυγε ο ελεγκτής, ο διπλανός μου βολεύτηκε στη θέση του, έγειρε πίσω το κεφάλι και έκλεισε τα μάτια. Σε λίγα λεπτά τον πήρε ο ύπνος με τα χέρια πλεγμένα πάνω στην κοιλιά του που ανεβοκατεβαίνει. Δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω σε αυτό το ταξίδι, πέρα από το να γυρίζω στο παράθυρο και να παρατηρώ τους επιβάτες. Διασταυρώνονται τα βλέμματα στο τζάμι κι από πίσω περνάνε δέντρα.
Μόλις έφυγε ο ελεγκτής, ο διπλανός μου βολεύτηκε στη θέση του, έγειρε πίσω το κεφάλι και έκλεισε τα μάτια. Σε λίγα λεπτά τον πήρε ο ύπνος με τα χέρια πλεγμένα πάνω στην κοιλιά του που ανεβοκατεβαίνει. Δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω σε αυτό το ταξίδι, πέρα από το να γυρίζω στο παράθυρο και να παρατηρώ τους επιβάτες. Διασταυρώνονται τα βλέμματα στο τζάμι κι από πίσω περνάνε δέντρα.
Ακούγονται τόσο ψυχοπλακωτικά αυτά τα καϊμένα τα δέντρα.. Αλήθεια είναι?
ΑπάντησηΔιαγραφή(Καλή χρονιά επί της ευκαιρίας) :)
Μπορείς απλά να αφεθείς στην κοιλιά του τραίνου που ανεβοκατεβαίνει...Σαν νανούρισμα
ΑπάντησηΔιαγραφήJade, kovo voltes Καλή Χρονιά! Όχι, δεν είναι ψυχοπλακωτικά τα δέντρα. Ναι, kovo voltes, είναι δύσκολο να μην αφεθείς σε μια κοιλιά που ανεβοκατεβαίνει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧθες σκεφτόμουν πού να χάθηκες, και να δύο ποστ -τραινάτα- στη σειρά. Μου συμβαίνει τελευταία. Καλή χρονιά λοιπόν!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή χρονιά, δύτη. Για ένα διάστημα δεν μπορούσα ούτε ένα σχόλιο να γράψω. Δεν είναι μόνο ότι δεν είχα γκάζι, είναι κι ότι περίσσευε το φρένο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου αρέσουν τα τρένα τον Ιανουάριο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι, είναι ωραία τα τρένα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓεια σου Ου με τα ωραία σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓεια σου Τάκη μερακλή με το μπαγλαμαδάκι σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌλη η σοφία του Φιδέτ στα λόγια σας, ou ming. Παίρνετε το "τίποτα" και το κάνετε "κάτι". Κι είναι μεγάλη η απόσταση. «Η απόσταση από το τίποτε στο ελάχιστο είναι πολύ μεγαλύτερη παρ’ ότι από το ελάχιστο στο πολύ». Δεν το λέω εγώ, ο Ελύτης το λέει.
ΑπάντησηΔιαγραφή(Σας έχω πει πόσο μου αρέσει η δωρική σας γραφή;)
ΥΓ. Συμπτωματικά, διαβάζω για μια μαμά που κάθε μέρα έκανε τυχαίες διαδρομές με το τρένο, μέχρι να σχολάσει η κόρη της. (Η μοναχούλα, Peju, Ποταμός)
Καλή χρονιά!
κ.κ.
Καλή χρονιά, κ.κ.! (δωρική η απάντηση, δεν μπορείτε να πείτε)
ΑπάντησηΔιαγραφήΠου πας ουμινγκάκι χειμώνα καιρό?
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα θα πω, αλλά πρώτα να φέρω λίγο νερό.
ΑπάντησηΔιαγραφήέλα για καφέ σπίτι μου έχω κάτι παλιά μισθολόγια του ΟΣΕ και ένα τεράστιο βιβλίο με ατμομηχανές
ΑπάντησηΔιαγραφήΑααα, ετοίμασε καφέ κι έρχομαι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚάποτε αφηνόμουν στο ρυθμικό τακ-τακ που κάνουν οι ράγες και στην αίσθηση ότι καταπίναμε τα χιλιόμετρα και τα αφήναμε πίσω μας.Όχι πια.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλησπέρα.
Και γιατί όχι πια;
ΑπάντησηΔιαγραφήou ming:
ΑπάντησηΔιαγραφήανέπτυξα "ξαφνικά" φοβία.Ήθελα να σταματήσει όποτε ένιωθα την ανάγκη για να κατεβώ - κάτι που βεβαίως είναι αδύνατον.Φυσικά ήταν ένας μασκαραμένος φόβος για άλλα θέματα της ζωής μου,τότε.Νομίζω πως θα το επιχειρήσω όμως ξανά,είναι ένα πολύ όμορφο μέσο για να ταξιδεύει κανείς και έχω χάσει έτσι πολλά ταξίδια.