Περπατάω με το σκύλο στο πεζοδρόμιο. Κρατάω το λουρί με το αριστερό χέρι και περπατάω. "Να τον κρατάς με το δεξί", ακούω μια αντρική φωνή πίσω μου. "Τους σκύλους τους κρατάνε με το δεξί χέρι". Δεν λέω τίποτα, ο άντρας με προσπερνάει και τότε παρατηρώ ότι του λείπει το αριστερό χέρι. Ίσως έτσι είναι· κάθε προσπάθεια επικοινωνίας είναι απλώς μια περιγραφή του εαυτού μας.
Άφωνος.
ΑπάντησηΔιαγραφήO τελευταίος σκύλος του έφυγε μαζί με το αριστερό του χέρι πριν είκοσι χρόνια.
ΑπάντησηΔιαγραφήσχετική (και επίκαιρη) φωτογραφία
ΑπάντησηΔιαγραφή(λες να είναι ανάποδοι και στους σκύλους εκτός από την οδήγηση εις τας Βρετανικάς Νήσους;)
αψογο
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι εγραψες τωρα. Εμεινα λεμε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕ, ναι. Κι εγώ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΒαθιές -βαθύτατες- υποκλίσεις, ou ming!
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπιτρέψτε μου να παραθέσω μια σκέψη του Κονδύλη που θυμήθηκα εξ αφορμής του ωραίου σας πονήματος:
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν προσδοκούμε από τους άλλους να μας "καταλάβουν", στην ουσία τους ζητούμε να συμμεριστούν την αυτοκατανόησή μας. Φιλία είναι η (σιωπηρή) συμφωνία ότι η μια πλευρά συμμερίζεται την αυτοκατανόηση της άλλης.
να είσαι πάντα καλά.
ΑπάντησηΔιαγραφήκάνεις τις στιγμές μας πιο πλούσιες.
Ουχ; Κι εγώ με το αριστερό τον κρατάω. Λες;;;;
ΑπάντησηΔιαγραφήΣκύλε, μπερδεύτηκα. Κρατάς ή σε κρατάνε;
ΑπάντησηΔιαγραφή(ο έτερος σκύλος)
Εχμ... σωστά. Ναι, ας πούμε ότι είμαι οδηγός σκύλος και πρέπει να καθοδηγώ το δυστυχές τετράποδο που συνοδεύω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠόσο δύσκολες αυτές οι περιγραφές. Το αρνητικό της αδυναμίας μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα σέβη μου.
δεν επικοινωνούμε τον εαυτό μας με την έννοια της υποκειμενικότητας αλλά το σύνολο των τραυμάτων που εμφανίζεται ως ένα σε κάθε έκφανση.
ΑπάντησηΔιαγραφή