Ακούω την πόρτα να τρίζει. Ανοίγει σιγά σιγά, ακούω το βήμα της στο πάτωμα, νιώθω το χέρι της στον κρόταφο, πέρασε μία ώρα, λέει. Δεν έχει δεύτερο χάδι. Φεύγει. Εκεί που στεκόταν ένα λεπτό πριν μένει κούφιος αέρας. Σηκώνομαι, ψάχνω τα παπούτσια μου στο πάτωμα, το ένα εδώ, το άλλο στην άλλη άκρη, το τρένο φεύγει σε δυο ώρες. Καθόμαστε στο τραπέζι στην κουζίνα. Δεν μιλάμε. Έχει φτιάξει δυο καφέδες, αλλά εδώ και ώρα έχουμε ενώσει τις μύτες των παπουτσιών μας και το μόνο που κάνουμε είναι να τις κοιτάμε. Ξέρεις Λίζα θέλω να της πω και χύνεται ένα μπαούλο αρλούμπες μέσα στο μυαλό μου. Ήταν ωραία θέλω να της πω. Να το ξανακάνουμε. Και γελάσαμε πολύ και ήταν ωραία δεν ήταν; Οι λέξεις κάνουν γρήγορες περιστροφές πάνω στη γλώσσα μου και πέφτουν κάτω ζαλισμένες. Μου ρίχνει μια ματιά και μου χαμογελάει. Ωραία ήταν, λέει. Θα σε πάω μέχρι το σταθμό, μην περιμένεις μόνος.
Στέκεται απέναντί μου και περιμένει να ανέβω στο τρένο. Της αρπάζω το κεφάλι και κολλάω το στόμα της στο στόμα μου. Μπορεί να εκτροχιαστεί, της λέω και μπαίνω μέσα. Κάθομαι στη θέση μου, ξεκινάμε. Γυρίζω στο τζάμι. Περπατάει σκυμμένη προς την έξοδο και χαμογελάει.
Με συγκινήσατε πάλι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν μπλέχτηκα σ'ένα καραμπολέσκ ατύχημα στην εθνική και γλιστρούσα στην άσφαλτο, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι δεν πρόλαβα να πω σ'αγαπώ στους δικούς μου ανθρώπους.
(ακόμη δεν το'χω πει, δυσκολεύομαι)
Θα ήταν ωραία ιστορία αυτή, x-ray. Να τη γράψεις, εννοώ. Μπορεί έτσι να πεις πράγματα που δεν έχεις συνηθίσει να λες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔε θα μιλήσει κανείς άλλος εδώ μέσα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ πιάνομαι ή να φύγω;
ΑπάντησηΔιαγραφήΦυσικά και πιάνεσαι, μη φύγεις.
ΑπάντησηΔιαγραφή(αναρωτιόμουν που πήγε όλος ο κόσμος).
Μιας και απ' ό,τι φαίνεται είμαστε οι δυο μας, δεν βράζουμε κανένα μακαρόνι για μακαρονοσαλάτα;
ΑπάντησηΔιαγραφήΦέρνω κρασί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦέρε και τη γάτα σου γιατί ο σκύλος μου βαριέται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤην φώναξα αλλά δεν έρχεται...
ΑπάντησηΔιαγραφήθα βγήκε βόλτα.
Και βόλτα να μην βγήκε αποκλείεται να έρθει. Την έχω καταλάβει τι κουμάσι είναι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΩχ! Ελπίζω να μην άκουσε ότι την φώναξες κουμάσι, γιατί θα αγριέψει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα, με αυτόν τον νέο τρόπο, και τα σχόλια μοιάζουν με κασκόλ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΩχ, κάτι ήθελα να διορθώσω στο σχόλιο και το έσβησα πάλι, πάει το σχέδιο του κασκόλ! Τι έλεγα στο προηγούμενο; Α, ναι. Εάν γράψεις κι άλλο σχόλιο να κλείσει ο κόμπος του κασκόλ, να μην γίνει πολύ μεγάλο και μπλέκετε στα πόδια. Κι αν είναι, να πούνε κι άλλοι για το ποστ γιατί είναι ωραίο (να γίνει patchwork το κασκολάκι).
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην μου πιέζεις τους αναγνώστες. Και μην ανησυχείς. Μου στέλνουν τις παρατηρήσεις τους με μέηλ. Είναι πολύ διακριτικοί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝαι, έχετε δίκιο. Το πέρνω πίσω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάμε να φάμε τη μακαρονάδα τώρα γιατί πείνασα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπίζω να μην είμαι παρα-χρωμία στο κασκολάκι και να πω πως το ποστ είναι πράγματι συγκινητικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλώς ήλθατε. Μα τι παραχρωμία, τι είναι αυτά που λέτε. Μου γράψατε δύο άνθρωποι για αυτό το ποστ, με νικ που αποτελείται από δύο μέρη, από τα οποία το πρώτο είναι χ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελευταία κάτι ξετυλίγεται αργά-αργά στο blog σας (δεν είναι το κασκόλ) και είναι πολύ ενδιαφέρον. Κάπου καλά μας πάει, λέω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο κειμενάκι είναι πολύ ωραίο, συγκινήθηκα ολίγον.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό με το κασκόλ είναι πολύ ταιριαστό, αλλά καλοκαιριάτικα ζεσταίνει. Δεν το αλλάζετε σε κάτι πιο ανάλαφρο και αεράτο; Σε παρεό ας πούμε;-))))))
αν καταλαβα καλα επειδη δεν αφηνουμε σχολια, δεν θα φαμε μακαρονοσαλατα; ειναι αδικο.εδω ειμαστε.παντα εδω ειμαστε.λιγο αμηχανα νιωθουμε γι αυτο το φιλι στο στομα.δεν εχουμε συνηθισει να ακουμπιομαστε,αλλά οπως λεει ο αεροζολ καπου καλα μας παει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραίο και το ποστ, συγκινητικό και ανθρώπινα δοσμένο. Ωραίο και το κασκόλ, αν μη τι άλλο είναι πολύχρωμο, ακόμα κι αν δεν είναι καλοκαιρινο! Το πιο ωραίο όμως είναι ότι ένα φιλί κάπου εκεί έξω μάζεψε τόσο κόσμο - κι άλλο τόσο-γύρω από το κασκόλ!
ΑπάντησηΔιαγραφήaerosol, πώς το εννοείτε το καλά;
ΑπάντησηΔιαγραφήαποτέτοιε, λέτε να το βγάλω το κασκόλ;
ε, πώς το εννοείτε το καλά;
oblivion, λέτε να το αφήσω το κασκόλ;
Δεν το εννοώ, μαντάμ! Το καλά είναι καλά και όταν το βρούμε δεν έχουμε αμφιβολίες για το πόσο καλά είναι.
ΑπάντησηΔιαγραφή[Εεε... τα λέω καλά;]
Ζηλεύω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΘέλω και γω να μπορώ να βρίσκω δικαιολογίες για να κάνω όσα φοβάμαι.
Αλλά πάντα ο Άδης φαντάζει τόσο μακρια...