Ψ.

Φτάνω συνήθως πρώτη. Το δωμάτιο μυρίζει αναπνοές πολλών και κάποια ένταση. Ανοίγω τα παράθυρα διάπλατα και κάθομαι στη συνηθισμένη μου θέση. Τις τελευταίες φορές, πιάνοντας να καθαρίσω το τραπέζι στη μέση, βρήκα τις κινήσεις του προηγούμενου: μια απόδειξη του σουπερμάρκετ τυλιγμένη ρολό, δυο εισιτήρια λεωφορείου τσακισμένα πολλές φορές και ξανανοιγμένα. Έπιασα την απόδειξη και μάντεψα τη μέρα: το μεσημέρι έβρασε μακαρόνια, το πρωί του τελείωσε το σαπούνι. Χθες βρήκα ένα εισιτήριο τόσο τσακισμένο που έμοιαζε με ύφασμα, φτιαγμένο καραβάκι. Το είχε ακουμπήσει στο ίδιο σημείο με τα προηγούμενα. Τον φαντάστηκα να μιλάει για τα προβλήματά του και να παίζει με τα χέρια του όλη την ώρα. Δεν θέλει να πληρώσει για τις αμαρτίες όλου του κόσμου, δεν θέλει κανείς να τον θυμάται. Να τον βοηθήσει μόνο κάποιος θέλει, γιατί μπάζει νερά το καραβάκι του και σταυρός του έχει γίνει ένας πλαστικός κουβάς.