15.1.08

Παρατηρώ τη δυστυχία των φίλων μου όταν δεν έχουν σχέση. Και σκέφτομαι τη δυστυχία τους όταν έχουν μια σχέση. Και βλέπω την ανάγκη να βάζουμε έναν βράχο στο δρόμο μας και να τον αγαπάμε, επειδή μας φράζει τη θέα στο τέλος.

18 σχόλια:

  1. iordanou15/1/08, 4:03 π.μ.

    Ευχαριστώ. Εξαιρετικό. Μερικές λέξεις σου περιέγραψαν κάποιες που τις πιο σύνθετες καταστάσεις που όλοι κάποτε βιώσαμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος15/1/08, 4:50 π.μ.

    όταν γίνεται παουλίνα κοέλιο όλος ο κόσμος θα γίνει μεξικάνικη σαπουνόπερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. panoptis15/1/08, 9:38 π.μ.

    μοναξιές;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Fight Back15/1/08, 10:11 π.μ.

    τοσο απλο, τοσο σωστο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ou ming15/1/08, 10:22 π.μ.

    Ο κόσμος, coperty, ήταν και θα παραμείνει μια μεξικάνικη σαπουνόφουσκα.

    Όχι, panopti. Οδεύω προς την καουλίνα κοέλιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. x-ray15/1/08, 10:35 π.μ.

    Σοφό ποστ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ε15/1/08, 10:44 π.μ.

    πολυ μου αρεσε αυτο.αγαπητη ου, με δυο λεξεις τα λετε ολα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος15/1/08, 10:48 π.μ.

    ponaei h eutuxia kai den exoume th dynamh na thn antexoume.. prepei na yparxei panta kati na mas apomakrynei apo authn. kai an den yparxei to efeuriskoume.. dynamh 8eloun kai ta dyo kai xrono poly, dystyxws den 8eloume na dia8esoume tipota apo ta dyo..:(

    (synexise na grafeis!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ανώνυμος15/1/08, 12:09 μ.μ.

    Κάποτε σε ηλικία 13 ετών, κλώτσησα μια μικρή πετρούλα, καθ' οδόν προς το απολιθωμένο δάσος στη Μυτιλήνη. Φορούσα κάτι ψευτο-σαγιονάρες (early eighties), είχε αφόρητη ζέστη, περπατούσαμε με τις ώρες και το αναθεματισμένο δάσος δεν φαινόταν πουθενά. Είδα αυτή τη μικρή αυθάδη πέτρα να λιάζεται καταμεσής στο χωματόδρομο και θόλωσα. Πήρα φόρα για να τη στείλω στον αγύριστο, αλλά στο δεύτερο βήμα η σαγιονάρα έφυγε και το πόδι μου (συγκεκριμένα το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού) συνεθλίβη μ' όλο το θράσος της προ-εφηβείας μου πάνω στο μικρό αυτό εξόγκωμα, το οποίο τελικά αποδείχθηκε ότι δεν ήταν παρά η τόση δα κορυφούλα, ενός τεράστιου βράχου που ήταν θαμμένος κάτω από το δρόμο.
    Εικοσιπέντε χρόνια μετά, ακόμη πονάω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ιφιμέδεια15/1/08, 2:55 μ.μ.

    Δεν έχει μόνο σχέση με τη σχέση. Ο βράχος χρειάζεται και είναι πάντα εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος15/1/08, 3:41 μ.μ.

    Ίσως και με την ελπίδα πως θα μας εμποδίσει να το φτάσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα15/1/08, 5:01 μ.μ.

    Υποθέτω γνωρίζετε το παλιό καλό ρητό «Γιατί να περνάω καλά όταν μπορώ να υποφέρω;»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. lemon15/1/08, 7:08 μ.μ.

    Πάρτε μια αγκαλιά, ou, γιατί έχετε τον τρόπο σας να δείχνετε αυτά που είναι τόσο προφανή ώστε στραβωνόμαστε και δεν τα βλέπουμε, και μάλιστα να τα παρουσιάζετε ως ποίημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. miamiam!15/1/08, 10:13 μ.μ.

    ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΟΣΤ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΘΑΘΕΛΑ ΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΣΩ-Ν.ΑΝΕΒΩ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ ΟΛΕ-ΟΛΕ! Η ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑΤΟ ΓΡΑΨΩ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΩ ΚΑΘΕ ΠΡΩΙ...!xxxxm
    'Enas logos -tliveros/alla alithinos giati yparhoun sheseis;giati fovomaste ti monaxia....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. aerostatik15/1/08, 11:05 μ.μ.

    η θέα στο τέλος είναι ο θάνατος. Πόσοι αντέχουν να τον βλέπουν ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Despoina Chatzipavlidou16/1/08, 12:06 π.μ.

    ou ming με κάνεις και αναπνέω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ανώνυμος16/1/08, 6:00 μ.μ.

    desapoin3ison4 (φφφίου, το κατάφερα;-) δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με κάποιον... σήμερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ανώνυμος16/1/08, 6:02 μ.μ.

    miamiam! (πιο εύκολο αυτό) δεν τη φοβόμαστε τη μοναξιά... δεν είμαστε φτιαγμένοι για τη μοναξιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή