Στο λεωφορείο το πρωί. Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο, οι όρθιοι πατάνε ο ένας πάνω στον άλλον κρεμασμένοι από τις χειρολαβές σαν να τους μαστιγώνουν, μια ηλικιωμένη δίνει συνέχεια οδηγίες, σηκωθείτε να καθίσει η γυναίκα με το άρρωστο παιδί, κάντε στην άκρη να περάσει ο άντρας με το ένα πόδι, ας βοηθήσει κάποιος το γέρο με τη γάζα στο μάτι. Κόλλησα το πρόσωπό μου στο τζάμι. Μπορεί να γεννηθεί ένας άγιος μέσα σε αυτά τα λεωφορεία, σκέφτηκα. Να μπει το πρωί για να πάει στη δουλειά του και να δει τόση δυστυχία, που μέχρι το μεσημέρι να τα έχει παρατήσει όλα, να τα έχει χαρίσει όλα και να έχει πάρει τα βουνά φορώντας μόνο έναν χιτώνα.
Όμορφες σκέψεις..:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι σου 'πα: πάρε ένα παπάκι...
ΑπάντησηΔιαγραφήQueerdom, αν κατάφερνα ποτέ να τα χαρίσω όλα, ίσως να ήταν πιο όμορφες οι πράξεις.
ΑπάντησηΔιαγραφήBebop, αν πάρω παπάκι, θα με φάει το αγιάζει.
Ναι, αλλά το παπί αδειάζει τα Μέσα (Μαζικής Μεταφοράς)!
ΑπάντησηΔιαγραφήΛεωφορείον ο Πόνος
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο λέω φορείο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια αυτούς τους λόγους ακριβώς, αποφεύγω τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και Ενημέρωσης..
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο έχω κάνει. Φυσικά ο χιτώνας μου εχει ελαφρώς κιτρινίσει με τον καιρό!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην μου πείτε κι άλλα, γιατί - πιστέψτε με- δεν θέλετε να πάρω αυτοκίνητο.
ΑπάντησηΔιαγραφή