28.7.13

Κατεβαίνοντας ένα απόγευμα με το αυτοκίνητο από τη Χώρα είδα ένα εκκλησάκι από αυτά που χτίζουν στην άκρη του δρόμου για τα θύματα των τροχαίων. Ήταν στολισμένο με μια φρέσκια ανθοδέσμη και μια φωτογραφία. Καθώς το προσπερνούσα, αναγνώρισα στη φωτογραφία τη μορφή του χασάπη, που σκοτώθηκε πριν από κάποια χρόνια σε ένα θολό ατύχημα, αυτοκινητιστικό για κάποιους, αυτοκτονία για κάποιους άλλους - αυτούς που αντέχουν φαντάζομαι να παραδέχονται τέτοια συμβάντα στις μικρές κοινωνίες των νησιών. Ο χασάπης και το ατύχημά του, με όλη τη θολότητά του, από την αρχή μου προξένησε μια σειρά έντονων και ανάμικτων συναισθημάτων, παρόλο που δεν τον γνώριζα παρά μόνο από τις λιγοστές συναλλαγές που είχαμε στο μαγαζί του. Σε μια τέτοια συναλλαγή τού είχα κάποτε δώσει ένα πολύ κατεστραμμένο χαρτονόμισμα, το οποίο είχα παραχώσει ανάμεσα σε άλλα χαρτονομίσματα, για να το ξεφορτωθώ. Εκείνος το αντιλήφθηκε και πολύ ευγενικά μου είχε ζητήσει ένα άλλο. Γύρισα σπίτι νιώθοντας μεγάλη ντροπή, αφού δεν συνηθίζω τέτοιες συμπεριφορές. Θυμάμαι μάλιστα ότι είχα βάλει τα κλάματα μην αντέχοντας την πράξη μου, που ξεφύτρωσε όπως ξεφυτρώνουν όλες οι ανθρώπινες παραφωνίες, σαν ζιζάνια στον κήπο, δεν τα θέλεις, αλλά κι αυτά υπάρχουν. Όταν μερικά χρόνια αργότερα πληροφορήθηκα το θάνατό του, δεν ένιωσα στεναχώρια ή έκπληξη, παρά μόνο ανακούφιση που είχε πάρει αυτό το συμβάν στον τάφο του, που δεν υπήρχε κανένας ζωντανός στον κόσμο πια να το θυμίζει. Χρόνια αργότερα, καθώς διηγούμουν όλη αυτή την ιστορία για πρώτη φορά στους φίλους μου, με έπιασαν τα γέλια όταν αποκάλυψα το αίσθημα της ανακούφισης που είχα νιώσει. Το ίδιο βράδυ επέστρεψα στο σπίτι νιώθοντας ντροπή που ο θάνατος ενός ανθρώπου είχε γίνει η τρύπα σε έναν λουκουμά, με ένα γλυκό ζυμάρι γύρω απ' το κενό. Στεναχωρήθηκα πολύ για αυτό εκείνη την ημέρα, ήταν όμως η τελευταία ημέρα των διακοπών και υπέθεσα -πάλι με κάποια ενοχή- πως ίσως έφταιγε και η θλίψη της επιστροφής. Στεκόμουν μπροστά στο παράθυρο δίπλα στην ανοιχτή βαλίτσα και κοίταζα το σκοτάδι που έπεφτε σιγά σιγά στη Χώρα, και μες στη στεναχώρια μου διέκρινα κι αυτό: πως για πρώτη φορά ένιωσα κάποια ζήλια γιατί εγώ θα επέστρεφα, ενώ αυτός δεν γύρισε ποτέ.

11 σχόλια:

Takis X είπε...

Τυχερό κορίτσι:)

Takis X είπε...

Tυχερό κορίτσι:)

ou ming είπε...

δις;

Xilaren είπε...

μη στεναχωριέσαι για τ'ανθρώπινα, ου!

ou ming είπε...

δεν ξέρω αν έχω ποτέ στεναχωρηθεί για κάτι μη ανθρώπινο, xilaren.

Ανώνυμος είπε...

Πω πω! συγκλονιστικό!

kovo voltes... είπε...

Λυτρωτική ακόμη και αυτή η...ζήλεια. Σε πάει παρακάτω, απλά και ανθρώπινα ;)

Jade είπε...

Τουλάχιστον αν ο χασάπης "βλέπει" από εκεί(...) και "είδε" την ανάρτηση αυτή σίγουρα θα χαμογέλασε. :)

Ανώνυμος είπε...

http://skinistinerimo.wordpress.com/

Γεια σου Ou Ming. Η γνωστή από Θεσσαλονίκη. Σε φιλώ.

Ανώνυμος είπε...

Επειδή το φίλτρο των πάντων είναι το μέσα μας, ποτέ δεν είμαι σίγουρη αν καταλαβαίνω αυτό που θέλεις να πεις ή αυτό που εγώ θέλω να καταλάβω. Καταλαβαίνεις.

ou ming είπε...

Γεια σας ανώνυμε/η 1, kovo voltes, jade!

Γνωστή από Θεσσαλονίκη, "Θεραπεύαμε τις λέξεις με τα σώματα", τι ωραίο!

Ανώνυμε/η 2, καταλαβαίνω, πώς δεν καταλαβαίνω. Σάμπως νομίζετε ότι εγώ είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνω αυτό που θέλω να πω;